julia
zo ging je dood: geluidloos
viel je uit je rol, een kaartenhuis
in de wind van februari
je armen als tandenstokers
naast het weinige van je lichaam
je ogen die niet meer vroegen wie ik was
je benen opgekruld als een geheim
verborgen in een witte grot van lakens
zo verdween je, langzaam als de nacht,
stiller nog, wegsmeulend
tot enkel je as er nog lag.
6 reactie(s):
zeer aangrijpend gedicht. sober maar erg knap.
Het is altijd een mooie verrassing iets van jou te lezen. Dit is in-triest, maar heel mooi, heel 'jij'.
@ maarten: dankjewel! Positieve kritiek van een collega-dichter, die koester ik.
@ anamcara: dankjewel lieve Anam, wat een prachtig compliment is dat.
Even off-topic als het mag...
Er staat op Fraseologie een onderscheiding te blinken voor jou ;o)
ik kwam voor het eerst op jouw blog terecht. Dus was 'Julia' mijn eerste kennismaking. Het gedicht greep me direct bij de keel. Het raakt diep.
Het ene bijzondere beeld volgt het andere op in dit gedicht.Knap! Heel erg aangrijpend ook.
Een reactie plaatsen