julia

zo ging je dood: geluidloos
viel je uit je rol, een kaartenhuis
in de wind van februari

je armen als tandenstokers
naast het weinige van je lichaam
je ogen die niet meer vroegen wie ik was
je benen opgekruld als een geheim
verborgen in een witte grot van lakens

zo verdween je, langzaam als de nacht,
stiller nog, wegsmeulend
tot enkel je as er nog lag.

7 opmerkingen:

maarten zei

zeer aangrijpend gedicht. sober maar erg knap.

AnamCara zei

Het is altijd een mooie verrassing iets van jou te lezen. Dit is in-triest, maar heel mooi, heel 'jij'.

Annelies zei

@ maarten: dankjewel! Positieve kritiek van een collega-dichter, die koester ik.

@ anamcara: dankjewel lieve Anam, wat een prachtig compliment is dat.

AnamCara zei

Even off-topic als het mag...
Er staat op Fraseologie een onderscheiding te blinken voor jou ;o)

Cursief Huigje zei

ik kwam voor het eerst op jouw blog terecht. Dus was 'Julia' mijn eerste kennismaking. Het gedicht greep me direct bij de keel. Het raakt diep.

veerle zei

Het ene bijzondere beeld volgt het andere op in dit gedicht.Knap! Heel erg aangrijpend ook.

Anoniem zei

Daar wordt je na al die tijd nog stil van.
Echt zoals ze was.
Bedankt Annelies
Lydia