annelies van dyck

Tulpen doen het altijd

2008-12-13T00:20:00.003+01:00

De tijd gaat rap als ge u amuseert, zeggen ze. Hij vliegt gelijk een tapijt, raast gelijk de wind. Zeggen ze. Ik zeg u: 't is niet waar wat ze zeggen. De tijd gaat rap als ge iets te doen hebt, dat is het. Werken bijvoorbeeld. Of slapen. Want als ge slaapt, dan wordt ge niet graag wakker. Dan vindt ge het te vroeg om op te staan, de rug naast u te warm om van weg te gaan.

In de file gaat de tijd niet rap, in de file staat hij stil gelijk gij. In de file hebt ge tijd. Maar in de file is het donker, zeker in de winter. 's Morgens donker en 's avonds donker.

In het donker kunt ge niet zien wat ge schrijft.

Ik heb al vier maanden niet meer geschreven. Niet op dit weblog, niet ernaast. Geen gedicht wurmde zich uit mijn pen sinds ik aan files doe. Gelukkig is er hoop. Er is goesting in mijn hoofd, gedichtengoesting. Er zitten woorden klaar, soms zelfs twee woorden die zich als een zestienjarig koppeltje aan elkaar hechten. Ooit komt er een vers van, dat beloof ik u. Ooit wordt inspiratie weer leesbaar.

De tijd gaat rap als ge u amuseert, zeggen ze. Hij schiet vooruit gelijk een veer die ge indrukt en weer loslaat. Zeggen ze. Ik zeg u: ze hebben gelijk. De tijd gaat rap als het plezant is. Wanneer ge met een hoop dichters in een klein cafeeke zit en babbelt over filosofie en fysica, over bundels en romans, wat zeg ik, zelfs over internetprotocols en gsm-straling. Wanneer ge nieuwe mensen ontmoet en oude bekenden terugziet. Wanneer ge muziek hoort die verdacht veel op poëzie lijkt. Wanneer ge beslist terug meer te gaan volgen wat de anderen doen. Wanneer ge goesting krijgt om naar Anna te gaan googlen, ook al kondt ge niet blijven om naar haar te luisteren omdat ge tegenwoordig aan files doet in de vroege ochtend. Wanneer ge applaus krijgt, tulpen en drie kussen van Wouter.

Tulpen doen het altijd bij mij.
Zeker in de winter.

aanzoek

2008-08-31T12:47:00.002+02:00

lees mij, liefste, vind me uit
bewoon me als een teder huis
begrens me als een dijk een beek
hou me binnen mijn oevers

mors me dan, liefste, vouw me uit
plooi me als een pril talent
plan me als een verre reis
schop jezelf tot doel-man

omring me, liefste, word de dag
die start met verse koffie
warm me tot ik wakker word
zit me als gegoten

Gelegenheidsgedicht bij het huwelijk van mijn broer.

julia

2008-07-20T06:05:00.000+02:00

zo ging je dood: geluidloos
viel je uit je rol, een kaartenhuis
in de wind van februari

je armen als tandenstokers
naast het weinige van je lichaam
je ogen die niet meer vroegen wie ik was
je benen opgekruld als een geheim
verborgen in een witte grot van lakens

zo verdween je, langzaam als de nacht,
stiller nog, wegsmeulend
tot enkel je as er nog lag.

Zonder titel

2008-03-31T10:08:00.001+02:00

Twee bij drie is de kamer en donker.
Zij tast met haar jaren mijn handen af
als een grens. We weten het allebei
maar ik ontken.

Ik ben weer acht en in haar tuin op zoek
naar de aardappelen van augustus. Achterin
staat de boomgaard, waar ik straks proef
van wat volgende zondag taart zal heten,

wanneer ze met haar dichtgeknepen hand,
geurend naar eau-de-cologne,
mijn handje met honderd frank zal vullen.
Niemand ziet het, behalve zij en ik.

Twee bij drie is de kamer en ik ben ouder,
ik ben sterk: ook dit went. Dat zij in dit bed
haar tederste afscheid oefent, haar laatste adem
tot vertrouweling verheft. Dat wanneer ze stopt

de kamer haar geur zal vergeten.

In: Op ruwe planken 7.3 ~ thema "Alles grijs"

Dingen

2008-01-28T09:36:00.000+01:00

Vanavond (28 januari) vanaf 19u30 mag ik meewerken aan de presentatie van de nieuwe bundel van Jeugd & Poëzie, Dingen die je niet kunt zeggen. Het gebeuren vindt plaats in het Poëziecentrum op de Vrijdagmarkt in Gent. Wim Claeys van Ambrozijn zorgt voor de muzikale ondersteuning.

De avond is gratis. Reserveren kan bij kristien *at* jeugdenpoezie.be.

Gekozen

2008-01-23T15:10:00.000+01:00

En u? Heeft ú uw stem al uitgebracht op uw favoriet voor de Herman de Coninckprijs?

Keuken

2008-01-06T17:12:00.000+01:00

Het aanrecht is leeg op je schaduw na.
Geen kruimel die de bestemming verraadt:
je bent zoek. Zelfs de kraan hangt halfstok.

Afwas is de verleden tijd van af zijn.
Ook het fornuis is al maanden stuk.
Dat treft. Wie achterblijft, eet rouwkost.

Smoutebol

2007-11-29T10:12:00.000+01:00

Op de stoel naast de hare zit ik. Tussen ons
enkel gras en bijna zestig jaren. Vooraan de ketel,
toneel van het spektakel; wij het gewillige publiek
van het deeg dat sierlijk haar choreografie danst:

ballet van bal in knisperend vet, ingetogen
vuurwerk om de grillige vorm. Er valt geen doek
wanneer zij ingrijpt, enkel poedersuiker
over het lekkerste woord in haar vocabulaire.

As

2007-10-23T13:56:00.000+02:00

Het sneeuwt. Winterschoenen schuiven over grind,
er staan hoeden op het plein en jassen,
hoge kragen met ingetrokken hoofden.
Twee handen dragen in stilte de urn

waaruit zij sneeuwt als januari:
ze dekt met haar dagen de rillende aarde toe
en het zwijgende gras, haar nieuwe woonplaats
in alle tinten grijs die ze nu is.

Ik wist niet goed of ik het al mocht melden en hield dus nog even mijn mond. Maarten meldde het wel. En dus dacht ik, ach, ik zeg het ook maar even: dit gedicht werd bekroond met de tweede prijs volwassenenjury in de poëziewedstrijd Soetendaelle. Hoera!

Herinnering

2007-10-20T10:08:00.000+02:00

aan M.

De straat verraadde haar aanwezigheid
achter lauw glas en rode baksteen,
de ijle knot in kant gewikkeld, knikkend
omdat we zwaaiend toe kwamen lopen.

Twaalf was ik en op bezoek in de warmte
waar doekjes lagen op tv en God ons altijd zag
dus ook hoe de chocola plakte aan mijn handen
en dat ik stiekem gluurde naar wie ze was

en hoe ze zat: in voorschoot en schommelstoel,
met dunne huid en tere stem, maar sterk.
Nooit ziek zat ze op een dag niet meer
zoals ze toen en altijd zat.

Dit gedicht werd bekroond met de tweede prijs volwassenenjury en de derde prijs jongerenjury in de poëziewedstrijd Soetendaelle.

Dagboek

2007-10-19T14:01:00.000+02:00

Het is bijna 1989
De namaakkachel gloeit
Lichtjes reflecteren in de hangende aluminium huisjes
En mijn ooms zijn dronken

Voor mij ligt mijn nieuwe rijkdom stilte te prediken
Om me heen wordt met luid plezier papier gescheurd
De geur van nakend dessert sluipt de kamer binnen

En ik weet dat ik die avond mijn eerste woord
Die avond mijn eerste zin
Ik voel het in de warme gloed van het namaakhout
Ik lees het in de lege bladzijden op de tafel

Ook te vinden op Samoera.

natuurkunde

2006-12-06T10:45:00.000+01:00

Het is een wijdverspreid misverstand
dat de zon 's avonds neerglijdt
in de armen van de horizon
en pas vele uren later weer ontwaakt

Gisteren kwam ze op om middernacht
de dag ervoor zelfs een uurtje eerder
vorige week bleef ze nachtenlang wakker
net als wij

Dat zonnewarmte overdag uit de kosmos
en in de nacht uit zijn lenden komt
behoeft nog vele uren, dagen en jaren
van doorgedreven onderzoek.

over Annelies

1980-07-02T16:00:00.005+02:00

Annelies Van Dyck werd geboren in Diest op haar moeders verjaardag. Na verschillende jaren in het Gentse te hebben gewoond, keerde ze dit jaar terug naar Leuven.

Overdag is Annelies wetenschapper. Ze promoveerde in juni 2008 op een proefschrift in de theoretische natuurkunde, maar houdt zich nu met iets aardsere zaken bezig. 's Avonds schrijft ze wel eens een gedicht.

Meer weten? Spamloze e-mail mag u sturen aan Annelies.VanDyck *at* gmail.com. In de mate van het mogelijke krijgt elk bericht een antwoord.